Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Blog

Veredelde rioolmedewerkers

Plaats een reactie

Mijn vader heeft ooit een scopie moeten ondergaan. Deze voor hem traumatische ervaring, heeft er – samen met een lichtelijke angst voor ziekenhuizen en dokters – voor gezorgd dat hij van het internistenvak niet bepaald een hoge dunk heeft. Eenmaal terug van zijn scopie was hij van mening dat hij de perfecte bijnaam voor internisten en mdl-artsen had: veredelde rioolmedewerkers. Immers, ze zijn de hele dag met poep bezig en alles wat daarbij hoort (aldus mijn vader). Het resultaat van deze bijzondere bijnaam van mijn vader is dat ik mijn coschap op de interne met wat kleine vooroordelen begon: want hoe veelzijdig kon het werk van een veredelde rioolmedewerker nou helemaal zijn?

Hollandse Hoogte
Hollandse Hoogte

Daar kwam nog bij dat ik voor dit coschap naar letterlijk de alleruiterste uithoek van het land ben gestuurd. Dit stadje bewees het tegendeel van het slogan ‘er gaat niets boven Groningen’.  Er gaat wel degelijk iets boven Groningen: een piepklein vier gangen breed streekziekenhuis, waar de dokter op mijn eerste poliochtend in een zwaar Noord-Gronings accent met zijn patiënten praat en de koffie de kleur heeft van het grauwe zeewater 2 kilometer verderop. Het moge duidelijk zijn: ik had maar weinig zin om deze zomervakantie iedere ochtend een uur eerder op te staan om in een boemelbusje naar een ver en voor mij onbekend oord te karren, terwijl mijn vriendinnen in de zon lagen bruin te bakken.

Echter, het viel mij niet tegen! Integendeel: het beroep van de ‘veredelde rioolmedewerkers’ bleek soms bijzonderder dan gedacht, met bijvoorbeeld een patiënt die beweerde vijf weken niet gepoept te hebben. Uh pardon meneer? Vijf weken is zelfs voor een rioolmedewerker wel een beetje veel… En niet alleen obstipatieproblemen passeerden de revue. Schildklierproblematiek, maagklachten, vermoeidheid, onverklaarbare klachten, uitslag, nierproblematiek en nog ontelbare andere orgaansystemen kwamen voorbij.

Na een paar weken coschappen keerde ik weer terug naar de bewoonde wereld: heel wat skills rijker. Niet alleen heb ik op de interne bijvoorbeeld pas echt een anamnese leren afnemen, ik kan het nu ook nog in vloeiend Noord-Gronings. Of dit ooit nog van pas komt is de vraag, maar wat mij wél zeker verder helpt is het besef dat de interne geneeskunde de onmisbare hoeksteen van alle specialisaties is. Ik hoor andere specialisten nog wel eens laatdunkend praten over internisten alsof ze het afvoerputje zijn waar alle ziektebeelden terechtkomen die nergens anders inpassen. Maar dit afvoerputje zorgt er wel mooi voor dat het bad niet overloopt! Ontelbare puzzelstukken krijgen deze internisten dagelijks op hun bordje, ik was onder de indruk. Zelfs zo onder de indruk dat ik de discussie met mijn vader ben aangegaan: internisten zijn misschien soms net een stel veredelde rioolmedewerkers met patiënten die beweren vijf weken niet gepoept te hebben, ze zijn er wel verdraaid goed in!

print dit artikel
  • Loes

    Loes is vierdejaars geneeskundestudent.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties