Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
Blogs
Blog

Thuisblijfsyndroom

Plaats een reactie

Vrienden, familie, naasten vragen me bijna dagelijks of we het allemaal nog volhouden in het ziekenhuis, of het heel erg druk is, hoe het gaat, hoe ik het toch allemaal doe, dat ze zoveel respect voor me hebben et cetera, et cetera.

Zulke vragen en complimenten komen veelal van de ‘thuisblijvers’. Begrijp me niet verkeerd, al dat begrip en die interesse voelt natuurlijk hartverwarmend, dat moet even gezegd worden. Maar als ik eerlijk ben: met mij gaat het prima! Sterker nog: na het zoveelste uitgebreide verslag hoe de stand van zaken in het ziekenhuis is, voel ik me haast een beetje schuldig dat ik zoveel over mezelf praat.

Tijd om het eens over ‘team thuisblijvers’ te hebben. Want ondertussen zitten deze kanjers ook al weer sinds maart af en aan tussen vier muren, terwijl ik gewoon mijn dagelijkse routine ben blijven volgen. Waar er voor mij niet héél veel is veranderd – behalve het patiëntenaanbod – werden de thuisblijvers heen en weer geslingerd van wèl naar werk, naar juist níet naar werk, naar weer wèl naar werk, naar weer zoveel mogelijk thuisblijven. Houd iemand het nog bij? En daarbij kregen ze ook nog een bak kritiek over zich heen, want thuisblijven is toch niet zo moeilijk: iedereen wil wel met een trainingsbroek en een kop thee op de bank blijven zitten. Toch?

Inmiddels zie ik bij de thuisblijvers om mij heen dat hun isolement ook zo zijn tol eist. Want wat is de lol van dagelijks je trainingsbroek aan doen, als je überhaupt nooit meer de deur uit hoeft? Sterker nog: thuisblijven blijkt eigenlijk een ware oefening, die als je er te lang in blijft hangen ook somberheid en neerslachtigheid teweeg brengt, met name bij degenen die alleen wonen. Een patiënte omschreef het laatst als het ‘thuisblijfsyndroom’: het gevoel niet te mogen klagen, terwijl ze toch niet zo lekker in haar vel zat. Ik grapte maar een beetje dat we daar op een spoedeisende hulp ook niet zo veel mee konden, wat ze ook wel weer begreep, maar het woord is toch blijven hangen. Thuisblijfsyndroom. Is er een dokter die zich daar eens over kan buigen of de oplossing wellicht al gevonden heeft? Ik en een heleboel thuisblijvers horen het antwoord graag!

Meer van Loes

  • Loes

    Loes is anios Spoedeisende hulp. Ze heeft hiervoor een halfjaar op de gynaecologie gewerkt maar heeft haar droom gewijzigd en hoopt nu spoedarts te kunnen worden. Samen met haar vriendin Tess schreef zij het boek Poezenpraat. Lees het interview met hen daarover: Ludieke verhalen over seks en vagina's.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.