Blogs
Larissa Boelsma
Larissa Boelsma
2 minuten leestijd
Blog

Kleine dokter

Plaats een reactie

Als ik afstudeer, dan ben ik waarschijnlijk 25. Eigenlijk vind ik dat best wel spannend. Niet alleen krijg ik regelmatig te horen dat ik er jong uitzie, ik voel mezelf eigenlijk ook nog jong. Nog dagelijks leer ik steeds een beetje beter begrijpen hoe het leven nou ongeveer in elkaar zit, en dat het vooral veel meer grijs is dan zwart-wit. Mijn coschappen ervaar ik niet alleen als stage om klinisch een betere arts te worden, maar het leert me ook zo ontzettend veel over hoe het leven kan lopen.

Ik heb heus wel een aantal dingen meegemaakt. Overlijdens zijn op mijn pad gekomen, en ook samenwonen is een ‘life-event’ dat ik kan afvinken. Maar ik ben me ervan bewust dat ik, door mijn coschappen, ook heel vaak aanwezig ben bij life-events van anderen, zonder dat ik zelf eigenlijk een idee heb hoe het precies is.

Als twintiger woon je ineens de bevalling bij van een eerste kindje of je bent bij de afbreking ervan. Het slechtnieuwsgesprek met een partner. Het overlijden van een ouder. Het zijn life-events die ik (nog) niet heb gemaakt, maar waar ik voor een ander wel onderdeel van ben.

Mijn coschap psychiatrie confronteert me meermaals met patiënten van mijn leeftijd. Zo ontmoet ik een twintiger met een sterke doodswens, bezig met het opstarten van een euthanasietraject. Er zijn zoveel kleine dingen in dit leven waar ik als twintiger plezier en voldoening uit haal, hoe kan het leven voor deze persoon dan toch zo anders zijn? Ook ontmoet ik patiënten van mijn leeftijd, opgenomen vanwege een eerste psychose. Het doet me realiseren dat ook mijn leven zo had kunnen lopen. Een life-event dat, in ieder geval tot dusver, nog niet aan mij was besteed, maar waarvan ik voor iemand anders wel een onderdeel werd. Ook een vrouw van mijn leeftijd, opgenomen wegens ernstige depressie. Ergens herken ik mezelf in deze mensen, maar ik realiseer me dat hun leven (hopelijk maar voor even) stil is komen te staan op het punt waar dat van mij zo actief in ontwikkeling is. Het raakt me.

Coschappen nemen emoties met zich mee, we zijn allemaal mens, maar ik denk eigenlijk dat dat juist is wat voor mij de coschappen zo waardevol maakt. Een buitenlandse man op de psychiatrieafdeling heeft mij al vaker achter de psychiaters aan zien lopen, beseffend dat ik dus wel in opleiding zal zijn. ‘Dag kleine dokter’, zegt hij tegen me terwijl ik langsloop. Het doet me glimlachen.

En eigenlijk omschrijft die zin best goed hoe ik me soms voel. Een kleine dokter, maar ook: nog zo klein als dokter.

Meer van Larissa
  • Larissa Boelsma

    Larissa Boelsma zit in het tweede jaar van haar coschappen, die ze loopt in het Hoge Noorden. Ze heeft een voorliefde voor het vertellen van verhalen, in verschillende vormen. Zo heeft ze altijd veel gedaan met theater, gaat ze in haar vrije tijd graag fotograferen, haalt ze veel plezier uit schrijven en heeft ze meegewerkt aan podcasts zoals die van Taskforce QRS. Tijdens haar coschappen komt ze veel bijzondere, mooie, verdrietige en frustrerende verhalen tegen die ze graag via dit blog met jullie deelt.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.