Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Blog

Haastige spoed

Plaats een reactie

Haastige spoed... is zelden goed. Behalve als je aios chirurgie op de Spoedeisende Hulp bent. In dat geval kun je maar beter over magische krachten beschikken, want de hele dag door doen ze duizend dingen tegelijk.

De eerste indruk die ik van de spoed kreeg toen ik hier als groenig co’tje binnenkwam wandelen, valt het beste te beschrijven met een liedje: ‘Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats, we hebben ongelofelijke haast.’ Rennen, vliegen, springen, vallen en weer opstaan zul je, en snel een beetje! Dit liedje moet geschreven zijn door een wachtende patiënt die hetzelfde dacht als ik: wat een ongeorganiseerd, chaotisch kippenhok. De telefoon staat de hele dag roodgloeiend, de wachtkamer ontploft, to-dolijsten veranderen in kleine boekwerkjes en wanneer je als aios probeert deze chaos enigszins te organiseren: komt er een A-trauma binnen. En of je nou op de wc zit, een broodje aan het eten bent of een patiënt te woord staat, je moet alles laten vallen en je gaan voorbereiden op een worstcasescenario. Ergens in de omgeving is een levensbedreigend trauma gebeurd dat de lokale krantenkop gaat halen, waar betrokkenen slachtofferhulp voor krijgen en waar buurtbewoners nog maanden over zullen praten... Maar als aios heb je de taak de patiënt op te vangen, te stabiliseren en te behandelen, waarna je, ongeacht de uitkomst, gewoon weer verder gaat met je half opgegeten broodje, het afwerken van je to-dolijst en het te woord staan van bozige patiënten die te lang hebben moeten wachten. Slachtofferhulp? Nog nooit van gehoord, sterker nog: soms moet je in dezelfde dienst nog een A-trauma inclusief hysterische familie opvangen.

En ik als coassistent? Ik kan vanaf mijn nutteloze krukje alleen maar toezien hoe de aiossen hier soms compleet overwerkt pas lunchen om 16.00 uur en lang na de avondoverdracht nog doorwerken. Dat ze deze nutteloze co nog vriendelijk behandelen en zelfs gestreste verpleegkundigen nog aardig te woord staan, vind ik wonderbaarlijk. Sterker nog, ze zijn de afgelopen weken nooit te beroerd geweest om mij enthousiast mee te nemen om wat gootsteengeruis te beluisteren, een afgesneden pols te zien, een incisie te laten maken in een abces of uit te leggen waar de afkorting AAA voor staat (ik heb kennelijk niet altijd goed zitten opletten tijdens college). Wellicht deden ze zo aardig omdat ik ieder uur koffie haalde, maar ze verloren zelfs hun geduld niet toen mij nog uitgelegd moest worden dat je bij iedere buikpatiënt een buikonderzoek doet en dat je bij botbreukjes ook gewoon het traumaprotocol kunt nakijken in plaats van honderd keer per dag te vragen wat er gedaan moet worden.

Ondanks de speculaties dat chirurgen botte apen zijn, hebben ze veel geduld voor mij gehad. Kennelijk zitten er in de dierentuin van botte chirurgenapen ook vriendelijke chirurgen die niet te beroerd zijn mij honderd keer hetzelfde uit te leggen, ondanks de drukte die een Spoedeisende Hulp met zich meebrengt. Laat de moed dus niet in de schoenen zakken als iedereen rent, vliegt, springt en valt, maar haal een goed bakkie koffie voor ze en herinner ze eraan: haastige spoed is zelden goed (behalve als een AAA bloedt!).

print dit artikel
  • Loes

    Loes is vierdejaars geneeskundestudent.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties