Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Blog

Girlpower

3 reacties

‘Huh, een vrouwelijke dokter?’ klonk het verbaasd tijdens een coschap afgelopen jaar op de SEH. ‘Kan dat tegenwoordig?’ Lichtelijk verontwaardigd trek ik mijn wenkbrauwen op.

Hollandse Hoogte
Hollandse Hoogte

Ik wil de patiënt in kwestie, een man op leeftijd van buitenlandse afkomst, er haast gefrustreerd op wijzen dat dat al kan sinds Aletta Jacobs in 1877 naam heeft gemaakt, maar ik houd me in. Ik heb geen idee wat de achtergrond van deze toch vriendelijk ogende man is, waar hij vandaan komt en wat in zijn belevingswereld als normaal wordt beschouwd. In plaats daarvan lach ik naar hem en zeg ik met het volste vertrouwen: ‘Zeker kan dat tegenwoordig, en gelukkig ook maar! Stel je eens voor zeg.’ Zijn vrouw knikt bemoedigend. ‘Nou inderdaad, dat is waar wij vandaan komen dus heel anders.’ Ze vertellen dat ze uit een klein dorpje op Java komen, waar dokters in principe mannen waren. ‘Je had er maar naar te luisteren’, vertelt de vrouw. Ze lijkt me meteen te mogen. Ook bij meneer lijkt het vertrouwen er wel te komen. Aan het einde van een lange middag gaan ze met een voldaan gezicht naar huis. ‘Kijk, vrouwelijke dokters kunnen het ook!’ fluistert hij me nog bemoedigend toe.

Dat vrouwen echter toch nog moeten knokken voor een plaats in de medische wereld, blijkt maar weer uit een nieuwsartikel over de Japanse decentrale geneeskundeselectie. Journalisten in Tokio tonen aan dat de cijfers van deze toets al jarenlang gemanipuleerd worden, sterk ten nadele van de vrouwen. De reden hiervoor? Vrouwen zouden toch weer zwanger worden en kinderen krijgen en zo weer uit de running zijn. Het is bijna niet te geloven dat het gebeurt, maar het gebeurt dus. Bizar.

Dit ‘vrouwen die kinderen krijgen zijn best lastig’-standpunt heb ik zelf ondervonden toen ik vorig jaar op een ok stond te assisteren. Het was redelijk vermoeiend om urenlang de tangen omhoog te moeten houden, maar het was bijna nog vermoeiender om al die uren lang naar het geklets van de trotse operateur (een vader) over zijn kinderen te luisteren. Maar ach, een trotse ouder is een trotse ouder en de tijd op zo’n ok moet toch gedood worden, dus luisterden we met het hele team semigeboeid naar de mijlpalen van zijn kroost. De sfeer is prima... Totdat één van de ok-assistenten begint over het aantal aiossen dat zwanger is en de specialist plots een norse toon aanslaat: ‘Het is toch niet te geloven? Ze zijn allemaal net aangenomen en worden meteen zwanger, nee dáár hebben we veel aan.’ Hij schudt zeer afkeurend zijn hoofd. De assistenten lachen met hem mee, maar achter mijn mondkapje zakt mijn mond open tot aan de grond van verbazing. Hoe kan deze mannelijke specialist zó praten over vrouwen? Vrouwen die nota bene zes jaar gestudeerd hebben, daarna waarschijnlijk nog braaf ge-aniost hebben en al die tijd hun eventueel bestaande kinderwens hebben opgeschoven. Want tja, met kind en al voor opleidingsplek solliciteren wordt je op iedere carrièredag wel keihard afgeraden (ook iets absurds overigens). En dan wanneer ze na jaren van studeren, werkervaring opdoen en wachten eindelijk alle boxjes hebben afgevinkt en zwanger ‘mogen’ worden volgens de maatschappelijke norm, komt er een zure specialist die het moment nog steeds niet daar vindt. ‘Nee maar’, wil ik bijna uitroepen, ‘moeten we dan wachten tot we 45 zijn tot het u beter schikt?’ Dat er voor de kinderen waar hij zo trots op is toch ook wel degelijk een vrouw zwanger geweest moet zijn, en dat hij er vreselijk dubbele standaarden op na houdt, zeg ik maar niet. Ik zeg eigenlijk helemaal geen woord, want je kent het wel: je bent co en je voelt je niet in de positie, iets waar ik tot op de dag van vandaag nog van kan balen. Want kennelijk voelen een heleboel anderen in deze maatschappij zich wél in de positie om over de zwangerschapsplanning van vrouwen te oordelen en zelfs te beslissen zoals in Tokio.

Maar of deze mensen (mannen?) het nou leuk vinden of niet: vrouwen veroveren het ziekenhuis. Meer dan de helft van de geneeskundestudenten is inmiddels van het vrouwelijk geslacht. Iets waar het Indonesische mannetje (ondanks jaren van andere cultuur) prima aan kon wennen in één middagje. En ja, deze vrouwen gaan vast veel kinderen krijgen, maar nee, ze zijn echt heus wel meer dan alleen ‘lastig tijdens hun zwangerschapsverlof’. Girlpower voor de vrouwelijke dokter. En voor mij, dat ik de volgende keer op zo’n ok wél durf te zeggen dat zwanger wordende vrouwen het meest natuurlijke op deze aardbol zijn en dat we daar maar heel blij mee mogen zijn. 

print dit artikel
  • Loes

    Loes is vijfdejaarsstudent geneeskunde en is bezig met haar laatste loodjes.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • R, Basisarts 30-08-2018 20:33

    "Helaas heel herkenbaar!
    Zelf heb ik tijdens mijn coschappen 2 kinderen gekregen en tijdens genoeg coschappen werd het me algauw duidelijk dat ik mijn zwangere buik beter kon verstoppen onder mijn witte jas of maar beter niet kon vertellen dat ik kinderen heb. Gelukkig kreeg ik ook wel steun en positieve reacties. Maar de op- en aanmerkingen en kritiek zoals bv de arts in de collumn waren zeker geen uitzondering.
    Inmiddels ben ik afgestudeerd, mét kinderen. En ben ik blij dat ik heb doorgezet, makkelijk was het zeker niet.
    Laten we juist trots zijn op alle vrouwen die zowel hun ambitie om arts te worden najagen als hun wens om een gezin te stichten waar mogen maken!
    Dat is in ieder geval wat ik mijn zoons wil meegeven."

  • Stan, Co-assistent, Groningen 30-08-2018 19:57

    "" 'Zeker kan dat tegenwoordig, en gelukkig ook maar! Stel je eens voor zeg.’ Zijn vrouw knikt bemoedigend."

    Er mist een stukje uit dit verhaal. Ik zal aanvullen wat er gebeurde:

    Nadat de vrouw een traantje wegpinkte ze te klappen. De SEH had dit emotionele verhaal gehoord en klapten mee. Snel stond het hele ziekenhuis te klappen voor Loes, die het opnam voor de vrouwen.

    Haar man durfde nooit meer verontwaardigd te reageren voor de vrouw."

  • Stan, Co-assistent, Groningen 30-08-2018 19:57

    "" 'Zeker kan dat tegenwoordig, en gelukkig ook maar! Stel je eens voor zeg.’ Zijn vrouw knikt bemoedigend."

    Er mist een stukje uit dit verhaal. Ik zal aanvullen wat er gebeurde:

    Nadat de vrouw een traantje wegpinkte ze te klappen. De SEH had dit emotionele verhaal gehoord en klapten mee. Snel stond het hele ziekenhuis te klappen voor Loes, die het opnam voor de vrouwen.

    Haar man durfde nooit meer verontwaardigd te reageren voor de vrouw."

 
Akkoord Cookievoorkeuren aanpassen

Medisch Contact gebruikt cookies en scripts om uw gebruik van onze website geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen en op uw profiel afgestemde advertenties kunnen tonen. Ook gebruiken we cookies en scripts om integratie met social media (Twitter, Facebook, LinkedIn, etc.) mogelijk te maken. Meer informatie vindt u in onze cookieverklaring en in onze Privacyverklaring