Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Blog

Een vleugje chirurg

Plaats een reactie

‘Die chirurgen zijn dus leuker dan verwacht’, zeg ik. Een vriend die ik al ruim een jaar niet meer had gesproken, kijkt me aan en knikt. Hij weet dat ik hier niet mee bedoel dat dit vaak de McDreamy’s van het ziekenhuis zijn. We hebben de hele avond over van alles gesproken, ook over onderzoek en studie.

Ik heb er nu ruim twee jaar studie opzitten. Soms is het maar goed dat je van tevoren niet helemaal weet wat je te wachten staat. Het was pittig. Vooral het leren. Of liever: het stampen. In sneltreinvaart zijn we door de stof gegaan. In tegenstelling tot het gros van mijn medestudenten, die allemaal een fotografisch geheugen leken te hebben, was dat bij mij zeker niet het geval. Ik zag liever het grote plaatje, de context, de patiënt. En bij veel dacht ik: dat zoek ik later wel op.

Maar nu zit die fase erop, met extra dank aan de chirurgen!

Chirurgen blijken best empathisch. Zo hebben ze geholpen met studeren. Ze erkenden dat het leren lastiger wordt op oudere leeftijd en ik kreeg mooie suggesties. ‘Neem het alfabet in gedachten, koppel aan iedere letter een dier en koppel daar vervolgens een activiteit aan’, zo adviseerde mij een chirurg. ‘Mmm, dat is ook niet gemakkelijk’, lach ik. Ik blijk niet de enige die hier zijn bedenkingen bij heeft. ‘Gaat het wel goed met je?’ vraagt een andere chirurg grappend aan zijn collega. Maar hij blijft steevast volhouden dat dit goed werkt. Ik ben hun er dankbaar voor. Alle hulp in het eigen maken van de stof is welkom. Ik kan niet wachten tot ik tegenover een patiënt zit, en deze fase – hoe belangrijk en essentieel ook – achter me kan laten. Het was voor mij afgelopen jaren een verademing studie met onderzoek te kunnen combineren.

Chirurgen zijn ook direct. Wanneer ik de verkeerde ductus aanwijs, krijg ik meteen te horen: ‘De anatomie van de lever ken je in ieder geval niet goed.’ Ik ben het niet helemaal met ze eens en zeg: ‘Ik dacht oprecht dat dit gedeelte de ductus cysticus was, en wijs het op het plaatje aan. Dat is dan onbewust onbekwaam.’ We spreken over de verschillen tussen de snijders en de beschouwers. Onder de laatste schaar ik mezelf. Het lijkt me heerlijk om af en toe wat sneller te kunnen beslissen.

Ook in mijn werk zou een vleugje chirurg af en toe geen kwaad kunnen. Hoewel sommige dingen tijd vragen, is wat extra energie tijdens een overleg ook wel prettig. Maar op de vraag of ik – wanneer alles mogelijk zou zijn – chirurg zou willen worden, antwoord ik keihard nee. Ik zag mijn medestudenten uit hun dak gaan toen ze mee mochten helpen met het hechten van een vinger. Ik vond het ‘leuk’. Ikzelf krijg energie bij een mooi of leuk gesprek en het idee dat ik daarmee de patiënt ook geholpen heb. Maar ik wacht het rustig af, wie weet gaat de adrenaline straks ook in de operatiekamer stromen.

print dit artikel
studeren opleiding chirurgen
  • Carmen

    Carmen (pseudoniem) heeft na tien jaar in het onderzoek de stap naar geneeskunde gemaakt. De bevlogenheid en energie in het ziekenhuis waren voor haar doorslaggevend. Nu combineert ze beide.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties