Inloggen
Praktijkperikelen
2 minuten leestijd
Praktijkperikel

Blij met een consult!

1 reactie

Zaterdagavond 23.45 uur. Ik word als dienstdoende neuroloog gebeld door de dienstdoende arts-assistent van de SEH die voor ons de voorwacht doet. Ik was net een kwartier thuis, u kent het wel... Het betreft een vrouw die onwel is geworden nadat ze was gaan staan. De arts-assistent interne heeft ons in consult gevraagd omdat hij twijfelt of er wel of geen meningeale prikkeling is. Hij vertelt me dat patiënte al een aantal dagen niet lekker is, hoofdpijn heeft en was gecollabeerd toen ze uit bed kwam. Er waren geen trekkingen gezien, patiënte was niet incontinent geweest en kwam na tien minuten weer bij zonder neurologische verschijnselen.

De anamnese verloopt wat moeizaam vanwege een volledige taalbarrière. De assistent die mij opbelt twijfelt over de meningeale prikkeling: ‘Ik krijg haar kin niet op de borst, niet actief en niet passief, en vond patiënte wel wat traag misschien, maar ik vind geen verdere neurologische uitval. Patiënte heeft ook een urineweginfectie en CRP van 96, maar ik twijfel of er ook niets iets anders is.’ Na een gesprekje met de arts-assistent over de differentiaaldiagnose meningitis/ collaps bij UWI/ algemene malaise en wel/ geen indicatie lumbaalpunctie, rijd ik naar het ziekenhuis om patiënte zelf te beoordelen, want al met al toch een vaag verhaal. Liever zelf beoordelen.

Ik spreek met haar zoon, die ook vertaalt. Hij geeft aan dat zijn moeder veel hoofdpijn heeft terwijl ze dat normaliter nooit heeft, al zes dagen nauwelijks eet en meestal een zeer actieve vrouw is. Vandaar zijn zorgen. Bij beoordeling is patiënte enigszins bradyfreen, licht somnolent en inderdaad mogelijk meningeaal geprikkeld, maar er is ook actief spierverzet.

Ik beslis vanwege het onduidelijke verhaal een CT-hersenen te maken. Hierop wordt een subarachnoïdale bloeding gezien met enige hydrocephalus! Op de röntgenafdeling vraag ik aan de zoon hoe de hoofdpijn was ontstaan zes dagen geleden. Pats-boem, ineens? Zijn moeder zegt van wel. Na bevestiging van het aneurysma volgt uitleg met een tekening en printje van de CTA. Patiënte en haar zoon schrikken vanzelfsprekend erg, maar ik ben vooral opgelucht en ontzettend blij met de uitgesproken twijfels van onze arts-assistenten en het zoveelste ‘collaps’-consult. Tijdens een nagesprek – midden in de nacht, gezien de ernstige bevindingen – bespreken we natuurlijk het belang van het niet-pluisgevoel, van de volledige anamnese, en wordt zelfs kort gesproken over vooroordelen.

PS: Met patiënte gaat het nu – vier dagen nadien – naar omstandigheden redelijk tot goed.

Meer praktijkperikelen
Praktijkperikel neurologie
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • G.C. Westen

    Huisarts, Groningen

    16-04-2022 15:37

    Wat fijn dat u de arts-assistent zo serieus genomen heeft. Ik heb ooit 15 jaar geleden als net afgestudeerd arts-assistent hetzelfde meegemaakt waarbij na iets van 6 keer over en weer bellen de neuroloog niet in huis wilde komen, ondanks mijn niet p...luis gevoel. bleek achteraf ook een SAB. los van dat het voor de patiënt natuurlijk vreselijk is, heb ik daar zelf erg lang last van gehad. Nooit een excuus gehad, maar zoiets heb ik me daarna nooit meer laten gebeuren..

 

Perikel insturen

Heeft u iets meegemaakt wat u deed fronsen, foeteren of lachen? Deel het met uw collega's!

Stuur uw anekdote in

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.