Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Column

Elektrohypersensitief

9 reacties

Elektrohypersensitiviteit is de veelgebruikte naam voor een syndroom dat de Wereldgezondheidsorganisatie ‘idiopathische overgevoeligheid voor omgevingsfactoren, toegeschreven aan elektromagnetische velden’ noemt (IEI-EMF, idiopathic environmental intolerance, attributed to electromagnetic fields). Elektrohypersensitiviteit suggereert iets dat niet is: deze ziekte bestaat niet. Mensen kunnen niet overgevoelig zijn voor elektromagnetische velden (verder EMF geheten). Ook mensen die zich ‘elektrohypersensitief’ wanen (verder IEI genoemd) kunnen met geen mogelijkheid detecteren of ze al dan niet bestraald worden. Provocatie met elektromagnetische straling of schijnblootstelling toont dat er geen relatie is van de klachten met de blootstelling. Inbeelding zonder straling maakt ziek, straling zonder inbeelding doet niets. NMR-scans tonen hoe de pijncentra in de hersenen evengoed worden geactiveerd door echte als door schijnblootstelling.

De symptomen zijn reëel, maar worden niet veroorzaakt door straling. Zoals een placebo de verwachting vervult om symptomen kwijt te raken, vervult een nocebo de verwachting om symptomen te krijgen. De beschikbare evidence toont een forse dosis-responsrelatie met de attributie van de patiënt. Hoe meer deze is gefixeerd op de somatische diagnose, hoe ongeneeslijker. Iemand die beweert aan ‘elektrohypersensitiviteit’ te lijden, heeft een slechtere prognose dan iemand die dezelfde klachten heeft maar deze term niet gebruikt. Deelnemers aan provocatietesten die bereid zijn om te aanvaarden dat hun symptomen niet worden veroorzaakt door elektromagnetische straling, hebben een betere prognose dan deelnemers die de resultaten afwijzen (overigens een meerderheid). Cognitieve therapieën boeken behoorlijke resultaten bij mensen die willen werken aan hun ziekte (overigens een minderheid). Mensen die zich elektrohypersensitief noemen zijn daarentegen onbehandelbaar. Je kunt immers geen ziekte behandelen die niet bestaat.

IEI-EMF is een modeziekte. Incidentie en prevalentie van symptomen volgen de fobie van het jaar en het land. IEI-EMF is identiek aan de oudere en nu zowat verdwenen IEI die werd toegeschreven aan chemische stoffen, een vorige fobie uit de jaren tachtig en negentig. In Zweden heeft wel 10 procent van de mensen last van hun mobieltje. In Iran, waar je de mensen moet slaan voor ze hun mobieltje van hun oor houden, niemand. In Zweden kreeg wel 5 procent jeuk en irritatie van hun (oudere) beeldschermen, een elders niet veelvoorkomend symptoom. De IEI-EMF-‘epidemie’ wordt onderhouden door fobieën in een heksenmengsel van normvervaging. Weinig scrupuleuze onderzoekers voeren doelloos onderzoek om meer geld binnen te halen voor meer doelloos onderzoek. Het enige wat betrouwbaar valt aan te tonen, is dat je als epidemioloog je je leven lang kunt laten betalen voor zinloos onderzoek zonder enige fatsoenlijke hypothese of behoorlijk design.
De sensatiezuchtige media smullen van slecht onderzoek, hoe slechter hoe beter. Internetgekken met een missie vinden in het gebrek aan enig bewijs nog het meest overtuigende bewijs van een industrieel complot om de mensheid te vermoorden of toch minstens te steriliseren. Verachtelijk kwakzalverstuig dat vaart onder de naam ‘woonbioloog’ tracht zielenpoten allerhande dure metingen, testen en producten aan te smeren om hun woning weer ‘gezond’ te maken of zichzelf te beschermen tegen de ‘elektrosmog’. De overheid bevordert deze elektrofobie door met onzinnig onderzoek en brakke risicocommunicatie te suggereren dat varkens misschien toch kunnen vliegen. Ze doet helemaal niets tegen het onbeschaamde consumentenbedrog van de woonbiologiekwakzalvers, nochtans ook een niet mis te verstane aanbeveling van de Wereldgezondheidsorganisatie. Staat, artsen en onderzoekers laten deze patiënten zo in hun elektromagnetische sopje gaar koken. Ze doen geen spat om deze zwakke mensen te beschermen, maken het enkel erger. Preventie blijft een dode letter, als er niemand aan verdient.

Luc Bonneux is epidemioloog

  • Luc Bonneux

    Luc Bonneux is epidemioloog en werkt als verpleeghuisarts in Roosendaal.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.