Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Mijn cv rook enigszins naar bier

19 reacties

Afgelopen vrijdag had ik het voorrecht om door KoffieCo te worden bevraagd over de traumachirurgie. Zoals wel vaker werden na afloop, of in de derde helft, de echt belangrijke zaken besproken en toen stond de microfoon uit. Het ging over de collectieve gekte in geneeskundeland. Over hoe studenten elkaar opjutten dat ze moeten promoveren, musiceren op conservatoriumniveau, sporten op olympisch niveau of een landelijke liefdadigheidsinstelling besturen om in opleiding te komen als medisch specialist.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. In de huidige tijd was ik never nooit in opleiding gekomen voor wat dan ook. Ik voetbalde in Kampong 13, allesbehalve de eredivisie, musiceerde op zeer matig amateurniveau en de enige vorm van liefdadigheid die ik kende, was de gevulde enveloppe die ik af en toe van mijn opa kreeg. Bovendien heb ik acht hele jaren over mijn geneeskundestudie gedaan. Mijn cv rook daarom enigszins naar bier en daar halen we als opleiders tegenwoordig onze neus voor op.

In de heelkundestaf van het UMC Utrecht ben ik overigens echt geen uitzondering. In onze staf geen voormalig topsporters, conservatoriummusici of voorzitters van de jongerenvereniging van een landelijke liefdadigheidsinstelling. Wel meerdere stafleden met een langdurige geneeskundestudie. Dus kennelijk vragen we iets van de huidige generatie wat we zelf van zijn lang zal ze leven niet voor elkaar hadden gekregen. Het is op z’n zachtst gezegd opvallend.

Diezelfde avond las ik een artikel in de Volkskrant. Chinese jongeren maken elkaar helemaal gek en dit fenomeen noemen ze involutie. Involutie is en ik citeer: ‘Een wedloop waarbij vooral jongeren steeds slimmer, flexibeler en ambitieuzer moeten zijn, zonder daarvoor te worden beloond. Ze moeten zo hard werken dat ze geen tijd meer hebben om vrienden te maken, een boek te lezen of om te ontdekken wat ze graag doen.’

Involutie dus. Dat is precies wat er aan de gang is in geneeskundeland. We maken elkaar stapelgek met exorbitante eisen. En daarna? Als je dan eindelijk in opleiding bent? Dan is er voor een aanzienlijke groep jonge medisch specialisten geen vaste baan. Logisch dus dat een substantieel deel van de geneeskundestudenten en artsen in opleiding niet gelukkig is. Dat zijn de jongeren in China ook niet.

Als je buren naakt in de sloot springen, doe jij dan mee? Je wenst ze veel plezier en als je echt aardig bent, haal je een paar handdoeken voor ze. Ieder weldenkend mens zal drie keer nadenken voordat hij of zij in adamskostuum de sloot in springt. Maar dat is helaas wel wat de huidige generatie geneeskundestudenten doet. Al hun buren springen, dus zij springen ook. Onder druk van het systeem. En wij als medisch specialisten? Wij kijken toe, maar halen geen handdoeken. Terwijl we eigenlijk moeten opstaan om de sloot dicht te gooien.

Medisch specialist, en chirurg zijn in het bijzonder, is een fantastisch beroep maar niet zaligmakend. Er is echt leven buiten het ziekenhuis en je gaat niet dood als je geen medisch specialist wordt. Sterker nog, als je chirurgie ambieert, ga je vooralsnog bewezen eerder dood als je het wel wordt.

Mijn advies aan geneeskundestudenten? Stop collectief met springen. Ga in hemelsnaam lekker aan het barretje staan (geniet, maar drink met mate) als het weer mag straks. Ga naar festivals of feestjes, heb plezier, lees een boek, ontwikkel vriendschappen en ontdek waar jij heen wilt gaan in dit leven. Het is niet jouw verlies als je daarom niet aangenomen wordt als medisch specialist. Het verlies is van ons.

ook van Marijn Houwert

opleiding
  • Marijn Houwert

    Marijn Houwert is werkzaam als traumachirurg in het UMC Utrecht. Hij vindt opereren best leuk, draagt de opleiding een warm hart toe en schrijft af en toe een artikel.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • tilly cordia, psychiater, Tilburg 24-02-2021 15:50

    "Wat ook zal helpen: weer loten voor de studie i.p.v. solliciteren. Dan krijgen studenten die niet al vanaf de middelbare school, of eerder, bezig zijn hun c.v. op te bouwen, ook weer een kans om dokter te worden. "

  • Mitchell Windsma, Arts en docent, Groningen 24-02-2021 11:42

    "Het is moeilijk om het oneens te zijn met het beschreven sentiment. Geniet vooral van het leven en baal niet teveel als je geen specialist kan worden, want dat leven is niet zaligmakend. Maar wat als dat al jaren je grote droom is? Als je daarvoor al vanaf je 15e drie bijbaantjes hebt en extra vakken volgt om de decentrale selectie door te komen, je jezelf diep in de schulden steekt voor zes jaar geneeskunde (met extra wachttijd vanwege de schaarse coassistentenplekken) en je jouw andere hobby's en interesses opzij zet omdat je naast je coschappen moet werken?

    De hele maatschappij wordt toenemend competitief en concurrerend en dat zien we terug in de geneeskunde. Natuurlijk nemen we het liefst de meest empathische, vriendelijke, belezen dokters aan, maar hoe selecteer je daarop? En als er twee kandidaten boven dit maaiveld uitsteken, wint toch degene met een PhD/conservatorium/Olympisch goud. Dat is de realiteit van vandaag en dat stopt niet als de studenten stoppen met springen. Er zal altijd een collega-student blijven springen, die er vervolgens met de AIOS plek vandoor gaat. Deze gekte houdt zichzelf in stand. Het is ook wat 'het systeem' vraagt.

    Het is goed dat de jonge dokter beseft dat specialist worden offers vraagt. Dat is ook een realiteit, in zowel opleiding als het daadwerkelijke leven. Het is een vak wat veel vraagt en waarvoor we de beste van de beste willen hebben. Nu er veel vraag is en weinig aanbod, kan dat ook.

    Als je dan tot de conclusie komt dat dit het waard is, ga er vooral voor! Als jouw conclusie is dat je niet wilt inleveren op familie, Lowlands, de kroeg en boeken, kies dan vooral wat anders. Er zijn genoeg prachtige vakken binnen en buiten de Geneeskunde.

    Een groot probleem van onze generatie is dat we geen keuzes willen maken. We willen én zeeën van vrije tijd, én een specialistenbaan, én een familie, én een werkende partner met een flitsende carrière.

    Het is ook aan ons 'jongeren' om te beseffen dat dit niet realistisch is."

  • G.J. Bos, revalidatiearts, Vlijmen 24-02-2021 10:47

    "Beste Marijn,
    wat een mooie blog weer met een rake observatie. Treurig dat het zo is. Maar ik zou me willen aansluiten bij de opmerking van Amir. Wij als specialisten creëren de leefomgeving van onze co- en arts-assistenten. Wij bepalen wie er in opleiding komen. Dus wij zullen moeten uitstralen dat liefde voor een vak belangrijk is maar dat je dat alleen kan doen als je goed voor jezelf zorgt.

    Reactie op collega Hollander, internist: ik ben misschien bevoorrecht omdat wij in ons vak alleen verdiepings- en keuzeco-assistenten ontvangen, maar wat een leuke mensen krijgen we over de vloer! Enthousiast en leergierig, we zijn blij dat ze willen komen. Misschien geldt ook hier: mensen in groepen gedragen zich naar de cultuur die er heerst?"

  • Amir Abdelmoumen, Coassistent, Rotterdam 23-02-2021 22:38

    "Alhoewel ik de inhoud van de column zeer waardeer, word ik droevig van het advies. Het probleem wordt weer bij ons gelegd. De realiteit is dat het nu gewoon anders is. Vroeger was er geen decentrale selectie, vroeger was er geen bindend studieadvies, vroeger kon je lang over je studie doen en vroeger waren er veel meer opleidingsplekken. Toch zijn wij degenen die moeten veranderen en lekker aan een barretje moeten gaan staan (overigens zonder studiefinanciëring).

    Dr. Houwert weet ook alles van de jonge klaren die net chirurg (of anderszins specialist) zijn geworden en niet aan een (vaste) baan komen. Die baan krijgen ze óók niet als ze naar festivalletjes gaan.

    Al jaren heb ik (en anderen met mij) gepleit voor een verlaging van de instroom van de geneeskundeopleiding, waarbij het capaciteitsorgaan achter ons stond. Het verzoek werd echter nooit gehonoreerd, want je wilt ook aniossen en promovendi… Dit nu met alle gevolgen van dien.

    Ik snap natuurlijk dat het probleem complexer is dan dat en vind het ook prima als er andere oplossingen aangedragen worden. Wat ik wel zeker weet is dat mijn bezoek aan Lowlands er daar geen één van is."

  • Chantal, Anios nicu, Capelle ad IJssel 23-02-2021 00:09

    "Top geschreven Marijn! En heel herkenbaar op dit moment, bezig met in opleiding komen voor kindergeneeskunde. Ooit werkten wij samen in het Diak, toen was het mijn 2e coschap ooit, net gehoord dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was. Wat is er veel gebeurd in 8 jaar tijd! Een ding is zeker, met mijn sollicitatie voor kinderarts zal ik proberen om de persoon achter de dokter te laten zien, zonder pianotalent, tennistalent of bestuursfunctie op het CV, maar mét levenservaring die mij anders maakt dan gemiddeld. Dank!!"

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.