Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Mijn cv rook enigszins naar bier

19 reacties

Afgelopen vrijdag had ik het voorrecht om door KoffieCo te worden bevraagd over de traumachirurgie. Zoals wel vaker werden na afloop, of in de derde helft, de echt belangrijke zaken besproken en toen stond de microfoon uit. Het ging over de collectieve gekte in geneeskundeland. Over hoe studenten elkaar opjutten dat ze moeten promoveren, musiceren op conservatoriumniveau, sporten op olympisch niveau of een landelijke liefdadigheidsinstelling besturen om in opleiding te komen als medisch specialist.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. In de huidige tijd was ik never nooit in opleiding gekomen voor wat dan ook. Ik voetbalde in Kampong 13, allesbehalve de eredivisie, musiceerde op zeer matig amateurniveau en de enige vorm van liefdadigheid die ik kende, was de gevulde enveloppe die ik af en toe van mijn opa kreeg. Bovendien heb ik acht hele jaren over mijn geneeskundestudie gedaan. Mijn cv rook daarom enigszins naar bier en daar halen we als opleiders tegenwoordig onze neus voor op.

In de heelkundestaf van het UMC Utrecht ben ik overigens echt geen uitzondering. In onze staf geen voormalig topsporters, conservatoriummusici of voorzitters van de jongerenvereniging van een landelijke liefdadigheidsinstelling. Wel meerdere stafleden met een langdurige geneeskundestudie. Dus kennelijk vragen we iets van de huidige generatie wat we zelf van zijn lang zal ze leven niet voor elkaar hadden gekregen. Het is op z’n zachtst gezegd opvallend.

Diezelfde avond las ik een artikel in de Volkskrant. Chinese jongeren maken elkaar helemaal gek en dit fenomeen noemen ze involutie. Involutie is en ik citeer: ‘Een wedloop waarbij vooral jongeren steeds slimmer, flexibeler en ambitieuzer moeten zijn, zonder daarvoor te worden beloond. Ze moeten zo hard werken dat ze geen tijd meer hebben om vrienden te maken, een boek te lezen of om te ontdekken wat ze graag doen.’

Involutie dus. Dat is precies wat er aan de gang is in geneeskundeland. We maken elkaar stapelgek met exorbitante eisen. En daarna? Als je dan eindelijk in opleiding bent? Dan is er voor een aanzienlijke groep jonge medisch specialisten geen vaste baan. Logisch dus dat een substantieel deel van de geneeskundestudenten en artsen in opleiding niet gelukkig is. Dat zijn de jongeren in China ook niet.

Als je buren naakt in de sloot springen, doe jij dan mee? Je wenst ze veel plezier en als je echt aardig bent, haal je een paar handdoeken voor ze. Ieder weldenkend mens zal drie keer nadenken voordat hij of zij in adamskostuum de sloot in springt. Maar dat is helaas wel wat de huidige generatie geneeskundestudenten doet. Al hun buren springen, dus zij springen ook. Onder druk van het systeem. En wij als medisch specialisten? Wij kijken toe, maar halen geen handdoeken. Terwijl we eigenlijk moeten opstaan om de sloot dicht te gooien.

Medisch specialist, en chirurg zijn in het bijzonder, is een fantastisch beroep maar niet zaligmakend. Er is echt leven buiten het ziekenhuis en je gaat niet dood als je geen medisch specialist wordt. Sterker nog, als je chirurgie ambieert, ga je vooralsnog bewezen eerder dood als je het wel wordt.

Mijn advies aan geneeskundestudenten? Stop collectief met springen. Ga in hemelsnaam lekker aan het barretje staan (geniet, maar drink met mate) als het weer mag straks. Ga naar festivals of feestjes, heb plezier, lees een boek, ontwikkel vriendschappen en ontdek waar jij heen wilt gaan in dit leven. Het is niet jouw verlies als je daarom niet aangenomen wordt als medisch specialist. Het verlies is van ons.

ook van Marijn Houwert

opleiding
  • Marijn Houwert

    Marijn Houwert is werkzaam als traumachirurg in het UMC Utrecht. Hij vindt opereren best leuk, draagt de opleiding een warm hart toe en schrijft af en toe een artikel.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Hubert, orthopedisch chirurg, Wassenaar 27-02-2021 11:19

    "Dit is een fijn en relativerend verhaal. Ook mijn CV rook behoorlijk naar bier. Ook ik deed er lang over om af te studeren en in opleiding te komen. Colleges konden me niet erg inspireren, pas bij co-schappen begon ik geïnspireerd te raken.
    Er is niet voldoende tijd voor werk, opleiding, én gezin, én eveneens ambitieuze partner, én promoveren, van en naar werk reizen. Er zit normaal gesproken 16 uur in een wakende dag. Dat vraagt om compromissen, maar vooral offers of beter keuzes.
    Wil je een goede medicus worden dan zal je toch veel tijd moeten steken in de opleiding, werkuren en na de opleiding wellicht nog meer. Ga je achterover hangen, dan ga je achterlopen en wordt je op zijn best een matig functionerende medicus. De honorering zit voor de meesten in de top 1-2% van NL, dus daar mag je ook wat voor leveren. Medici zijn niet de enigen waar een immense inspanning wordt gevraagd als je hogerop wil, kijk o.a. naar juristen. De veel aangehaalde 10.000 uur maakt dat je een goede prestatie kan leveren, doordat je ervaring, kennis en (geestelijke) conditie opbouwt.
    Burnout is een te makkelijk excuus voor de, voor sommigen als te veel gevraagde, werkdruk. Dan vind ik het advies van Marijn passend. Als je als medicus meent dat de werkdruk (momenteel geldt voor veel medici een 4-daagse werkweek als norm, waar hebben we het over?) te hoog is, dan zal je een verkeerde keuze hebben gemaakt, het ligt dan niet aan het systeem in ieder geval.
    Praten we over selectie, dan meen ik dat de decentrale selectie een soort eenheidsworst creëert, niet wenselijk, dus gedeeltelijke herinvoering van het loten lijkt me een zeer goed idee. Laatbloeiers krijgen dan ook een kans. Ik ondersteun de gedachte dat het geen goede zaak is zoveel medici op te leiden voor werkeloosheid: menselijk verlies en kapitaalverspilling is het gevolg.
    Van promoveren is bij mijn weten niet aangetoond dat het goede artsen oplevert, het is 'slechts' een wetenschappelijke prestatie."

  • Geert Oldenbeuving, Anesthesioloog pijnspecialist, Utrecht 26-02-2021 12:23

    "Amir en Carolien vatten het treffend samen: de druk is door schaarste (opleidingsplekken) en taakherschikking (de medisch specialist met een dienzame partner thuis is passé) toegenomen . Het perspectief en het landschap van de jongere generatie is anders dan vroeger.
    Voor de columnschrijver: hoe was de sollicitatiebrief/plek ratio in jouw tijd, en hoe is die nu? Misschien is daar een stukje van het antwoord van de gekte te vinden. "

  • Carolien, AIOS, Amsterdam 24-02-2021 20:43

    "En dan vinden we het vreemd dat er zoveel burnouts zijn...
    Dit gedrag stop echter niet bij het aangenomen worden voor een opleiding. Er heerst een generatie kloof tussen AIOS en medisch specialisten.
    Maar al te vaak komen er opmerkingen richting de AIOS dat ze te weinig inzet tonen, dat we te weinig werken vanwege onze papa/mama dag, niet naar alle besprekingen na werktijd komen. Dit soort commentaar is olie op het vuur waarmee de studenten/assistenten elkaar opjutten.
    Velen van ons hebben tijdens de opleiding jonge kinderen. We hebben immers jaren als ANIOS rond gelopen of zijn nog gepromoveerd, en werden pas aangenomen toen we rond de 30 waren. De oude medisch specialist ging vroeger een jaar bij een opleider werken en werd aangenomen rond zijn 25e en leefde nog het leven van een student tijdens de opleiding. Wij hebben voor de ochtend overdracht al het hele gezin aangekleed, tanden gepoetst, boterhammen gesmeerd en strijd gehad met een 2-jarige over opschieten op het potje, om vervolgens de kinderen naar crèche/voorschoolse opvang te brengen en ons te haasten naar de ochtend overdracht. En om 18u gaan ze echt dicht, dus moet al het kroost weer verzameld zijn. Elke avond een ander MDO bijwonen zit er dus niet in, want je kunt immers niet alles aan je partner overlaten (die ook carrière wil maken). We hebben andere opvattingen hebben over werk-prive balans, we willen niet ons hele leven in het ziekenhuis slijten. Maar we zijn wel ambitieuze dokters, die thuis en op het werk verschillende ballen in de lucht proberen te houden. Stiekem is de oudere garde jaloers vrees ik, omdat ze hun eigen kinderen niet zagen opgroeien. Daarom blijven ze zeggen dat het voeger beter was, toen zij nog 48-72u diensten deden, daarmee had je pas 'voldoende exposure' om het vak echt te leren.
    Dus als de studenten/assistenten stoppen met elkaar opjutten, zou het ook fijn zijn als de oudere garde medisch specialisten ook stopt met ons afdoen als de zwakke millenials"

  • Luuk, Huisarts, Utrecht 24-02-2021 20:13

    "Mooi verhaal Marijn! Zo waar, ik ben huisarts en heb ook lekker lang gedaan over mijn studie, gewerkt in een kroeg op het Neude, weliswaar hoog gehockeyd bij Kampong, maar ook daar was het toen nog topsport met veel gezelligheid. Krijg nu af en toe leerlingen uit 5 VWO op spreekuur, die zijn al bezig inderdaad met cursussen, bijbaantjes gericht op de geneeskunde studie. Naar mijn idee is mensenkennis, empathie de basis om een goede arts te zijn, zeker bij mijn specialisme en ik merk ook steeds meer bij snijdende beroepen. Hopelijk gaan we daar weer een beetje naar terug ??"

  • Arie, Student, Rotterdam 24-02-2021 15:56

    "@ Mitchell Windsma, Arts en docent, Groningen Ik onderschrijf uw reactie.
    Ik vind studeren leuk. Zoals ik het vroeger ook leuk vond om hard te trainen (en ja ik ben naar de Olympische Spelen geweest). Ik drink geen bier (sowieso geen alcohol) dus mijn cv zal misschien meer naar zweet ruiken dan naar bier. Iedereen heeft zo zijn eigen prioriteiten. Ik geef er de voorkeur aan om mijn studie de komende jaren op de eerste plaats te zetten. Dat aan de bar hangen, als ik dat al zou willen, kan later nog wel.
    "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.