Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen

Meer over coschappen

  • Coronacontrole: ‘wel wat snottiger’

    Helaas loop ik niet meer mee op de poli, maar sta ik – net zoals coassistenten in het hele land – de ingang van het ziekenhuis te bewaken. ‘Heeft u klachten van verkoudheid, hoesten, niezen, keelpijn? Nee? Mooi! Nog wel even de temperatuur opnemen hoor.’

  • Weerloos

    Nog maar twee weken geleden. Samen met de gynaecoloog sta ik aan het bed van een vrouw in partu. Ze ziet er ziek uit, blijkt ook vaginaal bloedverlies te hebben. De matron nurse en verloskundige staan er een beetje verloren bij. Bij de vraag naar haar controles beginnen ze te blozen; ze waren totaal niet op de hoogte van de situatie van deze vrouw.

  • VUmc biedt coschap ziekenhuisgeneeskunde

    Het Amsterdam UMC locatie VUmc biedt sinds eind 2019 als eerste ziekenhuis in Nederland het keuzecoschap ziekenhuisgeneeskunde aan. Het opzetten van dit keuzecoschap volgde na vragen aan ziekenhuisartsen (i.o.) over het vak en de mogelijkheid om je er als coassistent verder in te verdiepen.

  • Wat doe ik hier?

    Tijdens de papieren visite worden we abrupt onderbroken door geschreeuw vanaf de gang. Daar treffen we, de zaalarts en ik, onze nieuwe patiënt, terwijl de verpleegkundige wanhopig pogingen doet hem te kalmeren. Ze had hem op heterdaad betrapt terwijl hij bonbons aan het stelen was in de kamer van zijn buurvrouw.

  • Mijn eerste patiënt

    Hij heeft zijn ogen nog steeds dicht. Ik begin nu zelf ook te twijfelen over wat we moeten doen. ‘Misschien is het beter als we nog even wachten met het binnenroepen van de eerste patiënt’, zeg ik voorzichtig.

  • Dochter van de huisarts

    Samen met de huisarts ga ik op visite bij een meneer die ouder is dan viermaal mijn eigen leeftijd. Hij woont nog zelfstandig en heeft minimale hulp van de thuiszorg. Bewonderenswaardig vind ik dat.

  • De witte jas

    De jas sluit goed aan en zorgt ervoor dat ik me zelfverzekerd voel. Ik geef mijn maat door en een week later haal ik met een glimlach de jas uit de kledingautomaat. Als brave co begin ik gretig al mijn spullen in de zakken te stoppen. Daarna hoeft de jas alleen nog maar dicht met de drukknoopjes.

  • Diepe wond

    Met een routinematig ‘Heb je nog vragen?’ probeer ik het consult af te ronden, om daarna de hechtspullen te gaan verzamelen. ‘Nee, nee, alles goed’, zegt hij. Ik draai me om en verlaat het door gordijnen gecreëerde kamertje. ‘Eh, dokter...’

  • Liever lange stages dan korte coschappen

    In een coschap van zes weken blijven de contacten met collega’s en patiënten oppervlakkig. Terwijl juist via die contacten veel te leren valt voor de huidige artsen in spe. Net afgestudeerd geneeskundestudent Claudia Tielemans pleit voor een eigentijdser systeem met een beperkt aantal lange stages.

  • Wie ben jij?

    Ik loop naar de afdeling, en daar komt de gynaecoloog aan. ‘Waar is de arts-assistent?’ vraagt hij aan me. ‘Ze moest naar ok, maar ze vertelde me dat ik met u kon overleggen over of ik de visite mocht doen’, zeg ik, terwijl ik hem hoopvol aankijk. ‘Ja, dat is dus helemaal niet de bedoeling.'

  • Hoe beoordelingscijfers coassistenten slechter maken

    Het is voor veel coassistenten een belangrijk moment: het eindbeoordelingsgesprek van een coschap. Elke faculteit heeft hierbij zijn eigen idee over hoe de coschappen beoordeeld moeten worden. Bij velen gebeurt dit met een cijfer. Dit cijfer mag wat mij en andere co’s betreft per direct afgeschaft worden.

  • Het leed dat bellen heet

    Ken je dat gevoel nog als kind, dat je iemand moest bellen en dat je je moeder bijna smeekte of zij dat niet voor jou wilde doen? De kapper, de huisarts, de tandarts… het ging om de simpelste dingen, maar één ding was zeker: bellen was eng! Dat gevoel bleef mij gedurende mijn coschappen een beetje achtervolgen.

  • ‘Je hebt mij hélemaal leeggetrokken’

    Ja daar ga ik dus niet aan meewerken hè, met mijn hoofd is niets mis.’ De arts-assistent probeert te inventariseren waarom zij dit niet wil, om zo eventueel een ingang voor een gesprek te krijgen. Dit doet zij heel subtiel en voor wij er erg in hebben tikken de minuten voorbij.

  • Mijn onzekerheid nam de overhand

    Ooit las ik ergens dat vele hulpverleners lang na hun afstuderen nog een gevoel houden ‘een keer door de mand te vallen’. Alsof iemand ze betrapt en ze er eigenlijk niets van bakken. Dat dus. Ontzettend vermoeiend natuurlijk, zo’n piekerbrein. Want hier gaat bakken energie in zitten die ook besteed kan worden aan simpelweg genieten van je laatste weken als zorgeloze (onbetaalde!) coassistent. En toch is dat mij niet gelukt, ik was er maar druk mee.

  • Het past niet!

    Ik zag een behaard babyhoofdje tevoorschijn komen, hoorde tegelijkertijd de bijna-moeder schreeuwen dat zij het allemaal niet meer kon en ik besefte welk probleem ik aanschouwde. Een rampzalige ontwerpfout.

  • Jij redt het wel hè

    Ik had het vat veel eerder moeten dichtdrukken! Uit alle macht drukte ik het vat nu dicht, maar het bloed bleef maar stromen. De druppels op de grond vormden al een plas.

  • Koffie op doktersrecept

    Het was eerst wel even zoeken naar de juiste dosering, zodat ik niet stuiterend het ziekenhuis zou verlaten. Maar uiteindelijk kwam er tijdens een cardiocoschap zelfs een PICO van mijn hand over de effecten van koffie op atriumfibrilleren.

  • Co met een GoPro

    De Amsterdamse Sarah van der Lely zat midden in het faillissement van het Slotervaartziekenhuis. Ze bedacht zich geen moment, begon te filmen en maakte een tv-documentaire over die hectische periode.

  • Een galblaas om nooit te vergeten

    ‘Jij bent vast en zeker de co’, roept de chirurg terwijl hij mij een hand uitreikt. Zou het het wiebelen op mijn klompen zijn of de gedesoriënteerde blik in mijn ogen, die verraden dat ik hier niet thuishoor?

  • De ongemakkelijke eerste dag

    * nieuwe blogger * ‘Hallo, ik ben de nieuwe coassistent’, piep ik, terwijl ik met grote passen de overdrachtsruimte binnenstrompel. Zeker twintig witte jassen kijken verstoord op. Een ongemakkelijke stilte.

  • Het is hier geen speeltuin!

    Een uurtje later zit ik in de cokamer en ik denk nog eens goed na over deze opmerking. Behalve het voor patiënten absolúút geen speeltuin te noemen is, zie ik toch enige overeenkomsten voor de coassistent.

  • Automatenkoffie

    Dag één van een nieuw coschap Witte jas, telefoon en mijn stethoscoop paraat Maar voordat ik de overdrachtsruimte in stap Eerst een bezoekje aan de koffieautomaat

  • Taak voor de co

    ‘Ik heb echt een taak voor de coassistent’, zegt de arts. Na een maand coschappen wist ik al dat deze zin een dubbele lading heeft. Hoewel deze zin in eerste instantie lijkt op ‘Ik heb een leuke taak’ zit er een wereld van verschil qua inhoud tussen deze twee aangeboden taken.

  • ‘Gaat het?’, zegt ze zacht

    De CCU-verpleegkundige wijst mij aan: mijn beurt om compressies te geven. Met licht trillende handen begin ik. Ik kan niet nadenken en speel in mijn hoofd alleen maar ‘staying alive’ af. Vanuit mijn ooghoeken zie ik het hoofd van de patiënt meebewegen met de compressies, de ogen nog geopend, een tube uit haar mond.

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.